Dugogodišnja politička dominacija Milorada Dodika i njegove strukture u Republici Srpskoj često se u javnosti analizira kroz prizmu potpunog podređivanja institucija interesa jednog čovjeka i njegove uže partijske mreže.
Piše: RADOVAN JAZIĆ (Za Ljudski.ba)
Kritičari s pravom ukazuju na jasan i poguban obrazac: kad god se postavi pitanje ekonomskog stanja, nedostatak investicija, niskog životnog standarda ili masovnog egzodusa stanovništva, vlast po pravilu aktivira provjereni mehanizam nacionalne ugroženosti. Priče o odbrani entiteta i stalna retorika konflikta decenijama služe kao paravan iza kojeg se krije ekonomska pustoš i nedostatak stvarne vizije za bolji život građana.
Dok se favorizovani centri poput Laktaša i strateški povezanim opštinama tretiraju kao zaštićene zone investicija, ostatak Republike Srpske se suočava sa nekontrolisanom urbanizacijom, betonizacijom i kontroverznim projektima rudarenja koji opravdavaju strah naroda od ekološke katastrofe i trovanja životne sredine.
Takav selektivni razvoj stvorio je duboko podijeljeno društvo u kojem pravilu ne važi jednako za sve, a sistem poltrona i uvlakača — koji zarad lične koristi i sinekura podržava kult apsolutnog vladara — obezbjeđuje održavanje statusa kvo pod svaku cijenu.
Posebno razočaranje za javnost predstavljaju unutarpoziciona previranja i ponašanje mlađih političkih aktera. Primjer za to je Draško Stanivuković, koji je na političkoj sceni stupio kao borac protiv korporativnog i porodičnog režima, da bi ga danas kritičari i bivši saborci optuživali za simbiozu i potpunu političku saradnju sa Dodikom radi očuvanja sopstvenih pozicija i moći.
Činjenica da unutar opozicije, uključujući i pojedince poput Branke Blanuše iz SDS-a, postoje stalni neformalni razgovori i koketiranja u vladajućoj strukturi, uništavajući svaki nadu u stvarne političke promjene.
Građani opravdano stiču utisak da su svi oni dio istog političkog kartela u kojem su uloge podijeljene, a stvarna alternativa i borba za narod ostaju zarobljene u mreži ličnih interesa. Dok se pravila prilagođavaju isključivo onima na vrhu, narod ostaje prepušten borbi za puko preživljavanje u državi koja funkcioniše po principima modernog feudalizma
