Sve za spas Vučićeve i Dodikove apsolutne moći? Dok politički vrh u Beogradu i Banjoj Luci kroz fabrikovane brojke i nacionalnu patetiku pokušava zacementirati svoju apsolutnu moć, stvarnost s terena opominje da narod vidi kroz maglu izbornog inženjeringa i političke prepotencije.
Piše: RADOVAN JAZIĆ (Za Ljudski.ba)
Kažu da statistika trpi sve, ali politički inženjering na našim prostorima odavno je prešao granice statistike i ušao u zonu čistog apsurda. Posljednje informacije i analize koje kruže javnošću – poput šokantnog podatka koji iznosi javnog hroničara i analitičara Radovana Jazića, da je za samo mjesec dana izdano čak 100.000 ličnih karata u Srbiji i Republici Srpskoj – bljedocrvene alarme širom regiona. Za koga, zbog čega je cilj kojim se u tišini štampaju stotine hiljada dokumenata pred sudbonosne političke rasplete?
Odgovor je jasan svakome ko iole prati balkansku političku šahovsku tablu: moć se ne prepušta slučaju, a izbori se odavno ne dobijaju samo glasovima onih koji stvarno hodaju ovim ulicama. Vučićeva glad za apsolutnom kontrolom Aleksandar Vučić ne želi samo da vlada; on želi da se pita za sve, da upravlja svakim segmentom društva, zanesen sopstvenom projekcijom istorijske veličine. Njegov politički stil odavno je prepisan iz udžbenika apsolutizma u kojoj institucije ne postoje, već postoji samo jedan čovjek koji donosi odluke – od geopolitičkih pravaca do cijene Pariza.
Ta potreba da bude vrhovni čelnik države, bez opozicije, bez kritičkog glasa i sa potpunom kontrolom nad medijskim i institucionalnim aparatom, neodoljivo podsjeća na matricu po kojoj funkcioniše njegov partner sa ove strane Drine.
U toj potrazi za vječnom vlašću, izborni procesi postaju puka formalnost. Ponovo se opravdano sumnja na stare recepte: ležinje izbora, fantomski glasači, "mrtve duše" koje prolaze samo na izborni dan i prekobrojni, izmišljeni nacionalisti koji se po potrebi uvoze i izvoze autobusima iz jednog entiteta u drugi.
To je mehanizam u kojem se lažni patriotizam koristi kao paravan za očuvanje ličnog bogatstva i političke kože. Dodikov zanos i slika poltronstva S druge strane, Milorad Dodik je otišao korak dalje u svoju političku predstavu. Njegov zanos sopstvenoj moći poprimio je oblike teatra apsurda – lidera koji se toliko opusti i osili da u javnim nastupima drsko plazi jezik, pokazujući potpuno nepoštovanje prema narodu, institucijama, pa i sopstvenim saradnicima. Oko njega, slika je još tužna.
Dok se on zanosi idejama o sopstvenoj nedodirljivosti, u njegovoj sjenci stoje politički uvlakači i poltroni koji bukvalno drhte pred svakim njegovim pokretom i promjenom raspoloženja. To su ljudi bez političke kičme, svjesni da njihova karijera i privilegije ne zavise od znanja ili podrške naroda, već isključivo od milosti jednog čovjeka.
Kada šef podvikne, oni saginju glave; kada on slavi, oni tapšu. Ta simbioza bahatog vođe i uplašenih poslušnika postala je zaštitni znak političke elite u Republici Srpskoj. Svi u istom stroju – osim Vukanovića U tom političkom sivilu, gdje su se skoro svi akteri utopili u matricu ličnog interesa, kalkulacija i nacionalističke retorike, većina političara djeluje kao prepisana. Bez obzira na to da li formalno pripadaju vlasti ili "sistemskoj" opoziciji, u ključnim momentima pokazuju istu glad za funkcije i isti strah od zamjeranja centrima moći
Jedini koji konstantno kvari idiličnu sliku političkog konformizma i odbija da igra po nametnutim pravilima igre jeste Nebojša Vukanović. Njegov gerilski pristup politici, direktno suočavanje sa moćnicima na terenu i odbijanje da se uđe u zakulisne dilove čine ga anomalijom u ovom korumpiranom sistemu.
Dok drugi kalkulišu, na viče; dok drugi potpisuju tihe paktove, on snima i dokumentuje. Upravo zato ga politička kasta – i pozicija i opozicija – posmatra kao strano tkivo, jer čovjek koji se ne može kupiti predstavlja najveću opasnost za sistem izgrađen na ucjenama i podmićivanju. Narod između laži i opomena Izdavanje stotina hiljada sumnjivih dokumenata, politički zanos lidera koji su izgubili dodir sa stvarnošću i vojska poslušnika koji klimaju glavom – sve je to slika današnjeg političkog trenutka. Ali istorija nas uči da nijedan inženjering ne može vječno skrivati prazne frižidere, masovni odlazak mladih i potpunu propast institucija. Pitanje je samo kada će narod dosaditi da gleda predstavu u kojoj su oni samo nijemi posmatrači, dok se sudbina miliona kroji u kabinetima onih koji su se odnarodili
